Invaller. Het is tegenwoordig mijn tweede naam: Else Invaller Souwman. Ik hoor het door de telefoon: ‘We zoeken een invaller voor groep 5, zou jij deze dag misschien kunnen invallen?’ Of ik word voorgesteld als: ‘Dit is de invaller die vandaag voor groep 5 staat.’
Mijn nieuwe tweede naam heeft al heel wat teweeggebracht. Het is alsof ik opeens een nieuwe identiteit heb gekregen, die serieus begint te lijken op een of ander sprookjesfiguur. Zo kan ik mij een ware superheld voelen als ik tijdens een dag invallen opeens gebombardeerd word tot jurylid bij de voorleeswedstrijd. Of als ik het een hele dag heb volgehouden met een groep 8 die het niet zo op invallers heeft. Wij in onderwijsland weten allemaal dat dit prestaties zijn die alleen superhelden voor elkaar krijgen.
Maar die superheld in mij kan, zodra ik mij buiten het onderwijsgebied begeef, spontaan veranderen in een monster. Want sinds ik de naam ‘Invaller’ draag, komen er vreselijke gedachtes in mij naar boven. Het is namelijk al eens gebeurd dat ik na een dag werken plaatsnam in de auto en meteen dacht: Jammer dat die leerkracht morgen weer op school is. Of dat ik thuis zit te hopen dat er snel ergens een langdurige vervanging nodig is. En dat vind ik oprecht heel erg. Want dat monster in mij zit gewoon te hopen dat er mensen ziek worden. De realiteit is helaas dat het erg frustrerend kan zijn om ‘Invaller’ te heten.
En dat monster in mij komt altijd naar boven wanneer ik die frustratie voel. Ik zou zo graag ergens vast willen werken, maar het kan nog niet. En dan ga ik zitten hopen dat er mensen ziek worden. Dus ik heb nu besloten om zo veel mogelijk in te vallen, veel dingen te leren, aan veel kinderen les te geven, veel collega’s te ontmoeten en vooral veel te hopen: hopen op zwangerschapsverloven die ik mag vervangen. Want dat zijn vervangingen om een leuke reden. En mocht ik dan toch gaan invallen om een minder leuke reden, dan ben ik een superheld omdat ik inval voor een andere superheld. Die hopelijk snel weer beter is!
