Docent Györgyi: ‘Sommige studenten hebben gigantische rekenangst’ 

Je bent in 2015 vanuit de bouw het onderwijs in gestapt. Vanwaar deze carrièreswitch?

‘Eigenlijk wilde ik als kind al docent worden; het was een langgekoesterde wens. Maar mijn ouders hadden andere toekomstdromen voor mij, waardoor ik uiteindelijk bouwkundig ingenieur werd. Als docent verdien je in Hongarije, mijn thuisland, heel erg slecht. Bovendien paste het niet bij mijn opvoeding om tegen het advies van mijn ouders in te gaan. Toen de economische crisis vanaf 2008 de bouwsector raakte, ging de gedachte aan docent worden weer langzaam door m’n hoofd. Het bouwkundige bedrijf waar ik werkte, ging uiteindelijk failliet. Ik dacht: als ik het nu niet doe, dan komt het er echt nooit meer van. Na 26 jaar besloot ik alsnog mijn hart te volgen en een verkorte lerarenopleiding te doen.’

Wat is jouw belangrijkste drijfveer of doel als docent?

‘Rekenen en wiskunde zijn altijd passies van mij geweest. Daarmee ben ik een uitzondering, want wie vindt dat nou leuk?! Het fijne aan rekenen of wiskunde vind ik, is dat het duidelijk is. Je kunt niet discussiëren over of het antwoord 10 of 11 is. Het is gewoon 10, klaar.

Ik geef nu vooral les binnen de opleiding Software Development. Dat is mbo-niveau 4. Vanuit daar stromen studenten vaak door naar het hbo. Studenten komen op school binnen met sterk verschillende rekenniveaus. Studenten die goed kunnen rekenen, stimuleer ik om zo snel mogelijk het rekenexamen te doen. Daarnaast zijn er studenten die veel moeite hebben met rekenen, hen begeleid ik extra door af en toe naast ze te gaan zitten. Mijn doel is dat zoveel mogelijk studenten hun rekenexamen in het eerste mbo-jaar halen en daarmee het vak rekenen afronden. Dat lukt niet altijd, maar meestal wel. Ik laat ze pas examen doen als ik er voor 99 procent van overtuigd ben dat ze het halen. Maar sommige studenten hebben een gigantische rekenangst.’

Rekenangst? Waar komt dat vandaan?

‘Ze denken het simpelweg niet te kunnen halen. Die angst probeer ik dan weg te halen. Iedereen kan tot een bepaald niveau rekenen, maar die vaardigheid moet soms eerst weer naar boven worden gehaald. Dat vraagt om veel individuele begeleiding en differentiatie in de klas en is soms een grote uitdaging.

Op de basisschool beginnen kinderen met rekenen. Vervolgens gaan ze naar de middelbare school en dan wordt er vooral wiskunde onderwezen. Als studenten dan op het mbo komen, moeten ze plots weer rekenen en kunnen ze rekenangst krijgen. Ik hoor dan vaak van studenten: “Ik vind wiskunde heel erg leuk, want dat kan ik. Maar rekenen niet.” Dat klopt niet: zonder rekenen kun je geen wiskunde leren.’

Wat voor docent ben jij?

‘Nou, niet iedere student vindt mij aardig, omdat ik rekenen geef, haha! Ik ben streng op het resultaat: als je bij mij les krijgt, wil ik dat je ook een voldoende haalt. En als ik zie dat je goed bent in het vak, vind ik ook dat je minimaal een 8 moet proberen te halen. Bij studenten die moeite hebben met rekenen, zeg ik: “Zorg dat je je examen haalt.” Ik zit bovendien heel erg op de persoonlijke begeleiding. Ik loop rondjes door de klas en help studenten graag één-op-één. Ook probeer ik regelmatig persoonlijke gesprekken te voeren met mijn studenten, zodat ik kan achterhalen waar die rekenangst vandaan komt.’

Wat geeft jou voldoening in het lesgeven?

‘Als studenten doorhebben dat rekenen door alles heen zit, wat voor diploma ze ook gaan halen en wat voor beroep ze ook gaan uitoefenen. En al helemaal als ze uiteindelijk het rekenexamen halen. We hebben het in Nederland vaak over ongeletterdheid, maar ongecijferdheid is volgens mij net zo’n groot probleem. Sluit bijvoorbeeld een hypotheek af of koop eens een dure televisie: heb je daar genoeg geld voor? Als je niet kunt rekenen, loop je daar tegenaan in je dagelijks leven. Je kunt er echt door in de schulden komen.’

Wat was het mooiste moment uit jouw loopbaan tot nu toe?

‘Ik heb een keer meegemaakt dat twee studenten een flinke rekenangst hadden. Toen heb ik week in, week uit met die studenten geoefend. De klas werd kleiner en kleiner, omdat andere studenten hun rekenexamen al haalden. Het voordeel was dat ik hierdoor juist meer tijd voor deze twee studenten had. Uiteindelijk gingen ze met knikkende knieën het examen in, maar ik had er vertrouwen in. En een paar weken later kwam de uitslag: beide studenten hadden hartstikke goede cijfers gehaald! Eén meisje huilde zelfs van blijdschap en zei dat ze dit nooit verwacht had. Mijn antwoord was: “Ik had dit wél van jou verwacht. Zie je wel dat je het kunt?” Dat zijn echt mooie momenten. Vooral als ze me dan even komen bedanken. Dan heb ik het toch ergens voor gedaan.’