Dit gaat over jou…
Je was de jongen op de laatste schooldag. Je draaide je bij het weglopen nog één keer om. Het was mijn eerste afscheid en het leek of er niets mooiers na kon komen.
Je was het meisje dat haar moeder verloor. Ik was bij je thuis, hield je vast en kon je zo lastig loslaten. Gelukkig wist ik: dit kan jij.
Je was het meisje dat me spontaan omhelsde en zei: ‘Juf, u ruikt altijd zooooo lekker!’
Je was de jongen waar ik het zo moeilijk mee kon vinden. Op een dag viel je in slaap en zag ik in je slapende gezicht het kind in jou.
Je was de jongen die half in het Turks half in het Nederlands zong met Kerst. Je mompelde meer dan je zong… en het was mooier dan de maan.
Je was het meisje dat zo schrok op een morgen. Je was ongesteld geworden en wist niet wat er met je gebeurde. Je vertrouwde me genoeg om het je te mogen uitleggen. Je werd een prachtige vrouw.
Je was het meisje met ogen die intens konden kijken. Je mond zei niet veel, maar je ogen vertelden me alles.
Je was de jongen die tegelijk met mij aan een grote roze olifant met stippen dacht. We schrokken ervan, maar leuk dat het was!
Je was het meisje dat bij het zingen van The Rainbow Connection tevoorschijn kwam.
Je was de jongen die me vroeg of ik na schooltijd mee naar huis wilde. Je wilde samen kijken naar je pas overleden broer. Ik mocht naast je staan in je verdriet, we keken en ik zag hoe trots je was.
Je was de jongen die laatst naar me toekwam. Je vertelde me stralend dat je mijn grapjes begreep.
Je was het meisje in de kring. Je groeide toen je klasgenoten je allemaal aankeken en vertelden: ‘Je hoort erbij!’.
Je was de jongen die me heel hard voorbij rende in de pauze, en even later heel hard terug rende om een kus op mijn hoogzwangere buik te drukken.
Ik liet je los én houd je voor altijd vast.
Ik was je juf… en leerde meer van jou.
