‘Meneer… ik heb echt niks geleerd. Ik heb erg veel stress.’
Het is mei. En dus examentijd. Of zoals studenten het zelf ervaren: de periode waarin niets meer duidelijk is en hoop vooral bestaat uit een beetje geluk. De examenperiode op het mbo lijkt nog net geen Hunger Games.
In de weken ervoor is het chaos. Studenten die ineens alles willen weten over wat ze maanden hebben uitgesteld. ‘Meneer, kunt u nog één keer uitleggen hoe ik dit examen moet inleveren?’ Natuurlijk – voor de vierde keer. En ergens tussendoor die belofte: ‘Na deze week ga ik écht beginnen.’ Ik kan niet meer op één hand tellen hoe vaak ik deze woorden heb gehoord.
Maar dan beginnen de examens. De ene student is perfect voorbereid, de ander totaal niet en dat zie je terug in de cijfers. Op een doorsneedag worden er zowel drieën als tienen gescoord.
‘De examenperiode op het mbo lijkt nog net geen Hunger Games.’
Wat me ook elk jaar weer opvalt in de gangen: het aantal blikjes energydrink neemt tijdelijk toe. Alsof dat het officiële drankje van de examenperiode is. Huismerk, Red Bull of voor de echte diehards: Monster. De zij-instromers houden het bij zwarte koffie. Als koffieslurpende docent voel je je dan ineens een stuk minder alleen.
Toch gaan examens nooit alleen over kennis. Natuurlijk, je moet weten wat je doet. Maar het gaat net zo goed over iets anders: omgaan met stress en spanning. Alleen… daar krijgen studenten geen cijfer voor. En dat is eigenlijk jammer. Want binnen de zorg is omgaan met stress een belangrijke vaardigheid: stoere meiden en hardwerkende jongens die hun beroep eer aandoen. Gewoon beginnen. Niet mauwen.
Als docent maatschappijleer sta ik er een beetje naast. Ik toets geen verpleegtechnische handelingen, maar coach de studenten naar het diplomamoment toe. Studenten die ineens serieuzer worden. Die elkaar succes wensen. Die na afloop meteen gaan vergelijken: ‘Hoe heb jij dit onderbouwd?’ ‘Die vraag was echt raar, toch?’ ‘Ik heb daar gewoon maar iets ingevuld.’ Studieclubjes vormen. Ik schreef het al eerder: je doet het zelf, maar nooit alleen.
‘Niet iedereen haalt het in één keer en dat is balen. Maar het hoort er ook bij, want het mbo is geen rechte lijn.’
Niet iedereen haalt het in één keer en dat is balen. Maar het hoort er ook bij, want het mbo is geen rechte lijn. Het is proberen, leren, soms vallen en weer doorgaan. En precies daar zit misschien wel onze belangrijkste rol als docent: niet alleen bij het slagen, maar juist bij het vallen. Zodat we studenten weer helpen opstaan en verder laten gaan.
Dus als iemand mij vraagt hoe de examenperiode in het mbo is, zeg ik dit: Het is een mix van stress, hoop en doorzettingsvermogen. En een hele hoop energydrink.
Ryan Smulders werkt als docent maatschappijleer in het mbo. ‘Het mbo heeft mijn hart gestolen! Als Gen Z leraar geef ik les én ben ik onderdeel van dezelfde generatie die in onze klaslokalen te vinden is: generatie Z. In mijn columns neem ik je graag mee in thema’s rondom generatie-denken, mijn ervaringen als jonge docent en de invloed van actualiteit op ons werk.’
