Van jongs af aan wist June al dat ze juf wilde worden. Toch koos ze voor de studie biologie aan de universiteit. ‘Ik heb altijd keuzes gemaakt met mijn verstand.’ Gaandeweg merkte ze dat ze op de universiteit niet op haar plek was en ze besloot haar hart te volgen.
Na het behalen van haar vwo-diploma wist June nog niet goed wat ze wilde doen. Na twee tussenjaren, waarin ze werkte en reisde, werd het tijd om een studie te kiezen. Die keuze maakte ze vooral met haar verstand. Hoewel werken met kinderen haar toen al aantrok, vond ze de pabo toch geen optie. ‘Ik heb altijd gedacht dat ik voor de universiteit moest kiezen, dat je daar het meeste aan zou hebben.’ Bovendien was ze was bang om haar bèta-talenten weg te gooien als ze voor het onderwijs koos.
Tijdens haar studie Biologie merkte ze steeds sterker dat ze niet op haar plek zat. Sommige vakken vond ze interessant, maar de studie kostte haar vooral veel energie. ‘Het voelde vaak als hard ploeteren en doorzetten.’
Hoewel ze goede cijfers haalde, begon het steeds meer aan haar te knagen. De studie nam veel tijd in beslag en langzaam werd ze er somber van. Pas na meerdere gesprekken met familie, vrienden en de studieadviseur durfde ze serieus na te denken over een andere richting.
Zou dat dan echt de pabo worden? Dat was wel waar ze het meest enthousiast van werd. ‘Ik word zo vrolijk van kinderen. Het idee dat ik straks mijn eigen klas heb en echt een band met kinderen kan opbouwen, lijkt me heel bijzonder.’ Haar oudere broer Sem hielp haar om die stap ook echt te durven zetten. ‘Van hem heb ik geleerd dat ergens goed in zijn niet hetzelfde is als ergens gelukkig van worden.’
‘Ik heb geleerd dat ergens goed in zijn niet hetzelfde is als ergens gelukkig van worden.’
June koos met haar hart. Ze koos voor de pabo, de versnelde deeltijdpabo in Nijmegen. Deze vorm sprak haar aan omdat ze daar binnen 2,5 jaar haar diploma kon halen en de leeftijden van de studenten binnen de opleiding meer uiteen liggen. Inmiddels gaat ze één dag per week naar school en loopt ze daarnaast twee dagen per week stage op een basisschool in Voorst.
De overstap naar de pabo bleek wennen. ‘Op de pabo loop je meteen stage. Je wordt veel persoonlijker begeleid en beoordeeld. Ook sta je meteen voor een klas, waardoor je veel zichtbaarder bent.’ Studenten staan al snel voor de klas, terwijl ze nog niet veel theorie hebben gehad. Dat vindt June soms heel intensief, maar tegelijkertijd merkt ze dat ze daardoor juist veel leert in korte tijd.
’Je draagt veel verantwoordelijkheid en wilt echt iets betekenen voor kinderen. Het lijkt alsof het altijd beter kan. Dat maakt het werk mooi, maar soms ook zwaar.’ Tegelijkertijd denkt ze dat je daar steeds beter mee leert omgaan.
Over de opleiding zelf is June ook positief. Ze ervaart de docenten als betrokken, realistisch en inspirerend. Ook bij haar medestudenten vindt ze steun. ’We hebben een hele leuke groep en steunen elkaar echt.’ De studenten praten veel met elkaar over hun stage en de opleiding en ze geven elkaar tips. ‘Het is fijn om met mensen te praten die begrijpen hoe het is.’
Vooral tijdens haar stage merkt June dat ze de juiste keuze heeft gemaakt. ‘Ik kan zo genieten van die kinderen, ik krijg er echt energie van. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik straks mijn eigen klas heb.’
