‘Meneer… telt deze week eigenlijk nog mee?’
Zuchtend van vermoeidheid stelt mijn mentorstudent zich deze vraag. Ze is moe. Het is zonder twijfel de meest gestelde vraag van de laatste schoolweken. Op een gedeelde eerste plaats met: ‘Als ik alles al heb gehaald, moet ik dan eigenlijk nog komen?’
En eerlijk? Ik geef mijn studenten geen ongelijk. Zelfs docenten komen langzaam maar zeker in dezelfde vakantiemodus.
De laatste schoolweken hebben altijd iets bijzonders. Officieel zijn we nog volop aan het werk, maar onofficieel heeft iedereen de (mentale) koffers al een beetje ingepakt. Studenten hebben in de les een concentratieboog van een brainrot tiktokvideo, terwijl docenten druk bezig zijn om alle leerstof nog net voor de vakantie af te ronden. Alsof we met z’n alle moeten haasten …
‘Onofficieel heeft iedereen de (mentale) koffers al een beetje ingepakt.’
Ik beleef deze periode nu voor de zevende keer. Ondanks de hectiek zijn dit misschien wel mijn favoriete weken van het jaar. Niet alleen omdat de vakantie eraan komt, maar vooral omdat juist nu zichtbaar wordt wat een schooljaar heeft opgeleverd. De hectiek maakt langzaam plaats voor een terugblik.
Ik zie de BBL-student die in september nog drie keer verdwaalde op weg naar het juiste lokaal. Ik zie de student die ervan overtuigd was dat een deadline vooral een vrijblijvende suggestie was, nu – ruim op tijd – trots zijn werk voor burgerschap inleveren. En ik zie studenten die maanden twijfelden of ze wel op de juiste opleiding zaten, uiteindelijk hun plek vinden. Soms binnen dezelfde zorgopleiding, soms ergens anders. Ook dat is groeien.
En terugblikken doe ik ook op mijn eigen ontwikkeling.
Na de zomer stap ik namelijk in een nieuwe rol binnen het Koning Willem I College bij Het Talent Atelier. Geen afscheid dus, gelukkig niet. Wel een nieuw avontuur. Blijkbaar ben ik na al die jaren studenten vertellen dat je kansen moet grijpen, mijn eigen advies gaan opvolgen. Dat werd ook wel eens tijd.
‘De hectiek maakt langzaam plaats voor een terugblik.’
En misschien is dat wel de moraal van deze column, zo aan het eind van dit schooljaar: groeien stopt nooit. Niet voor studenten, maar ook niet voor docenten.
Na de zomer lopen er weer nieuwe studenten door de gangen die verdwaald zijn. Er ontstaan nieuwe verhalen, nieuwe uitdagingen en ongetwijfeld stelt iemand in de laatste schoolweek dan ook weer de vraag: ‘Meneer… telt deze week eigenlijk nog mee?’
Fijne zomer collega’s!
Ryan Smulders werkt als docent maatschappijleer in het mbo. ‘Het mbo heeft mijn hart gestolen! Als Gen Z leraar geef ik les én ben ik onderdeel van dezelfde generatie die in onze klaslokalen te vinden is: generatie Z. In mijn columns neem ik je graag mee in thema’s rondom generatie-denken, mijn ervaringen als jonge docent en de invloed van actualiteit op ons werk.’
