Daar staat ze. Haar handen trillen. Ze heeft een hele week gewerkt aan deze presentatie en wel twintig keer gecheckt of alles klopt. Vandaag gaat ze het haar klasgenoten vertellen.
‘Deze spreekbeurt gaat over mij,’ begint Noa dapper. Haar stem bibbert en klinkt een paar octaven hoger. De klas kijkt haar nieuwsgierig aan. Het is doodstil. Noa tikt op het bord en er verschijnt een YouTube-link op het scherm. Kinderen voor kinderen. Een jongen zingt over wat Noa wil zeggen. Ik ben niet gek, ik ben niet dom. Ik ben alleen te druk, ik weet zelf niet eens waarom.
Noa heeft even tijd om tot rust te komen. Haar friemelende vingers friemelen langzaam langzamer. Ze durft naar de klas te kijken en vangt de glimlach van haar vriendin. Een zucht, een snelle glimlach terug.
Als het liedje is afgelopen, vervolgt Noa haar verhaal. Ze vertelt over stofjes die informatie filteren, moeite met concentreren, impulsiviteit en wat je kunt doen tegen een vol hoofd. De poes aaien, bijvoorbeeld. Tijd voor nog een liedje, deze keer van Typhoon. De klas lacht om de hyperactieve videoclip. Noa kijkt trots, dit doet ze toch maar mooi. Achter in de klas zit Tim hevig te knikken. Ik loop even naar hem toe voor een snelle klop op de schouder. ‘Juf, dit heb ik óók,’ zegt hij zacht. Herkenning.
‘Dit was mijn presentatie,’ sluit Noa even later af, ‘maar ik wil dat jullie weten dat ik eigenlijk niet veranderd ben.’ Opeens toch weer zo breekbaar en kwetsbaar, terwijl ze met een voorzichtige blik de klas in kijkt. Er klinkt spontaan applaus. Een stuk of twintig vingers schieten de lucht in. ‘Wat dapper!’ roept Karim voor zijn beurt. ‘Het maakt echt niet uit, hoor, iedereen heeft wel iets,’ klinkt het vanuit de andere kant van de klas. De reacties zijn grandioos. Het regent complimenten en aanmoedigingen, en Noa glimt van trots.
Aan het einde van de dag zie ik de moeder van Noa bij het raam staan. Ze kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijkt me vragend aan. Ik steek mijn duim op. Haar dochter deed het werkelijk fantastisch. Zodra Noa haar moeder ziet, springt ze van haar stoel. Ik knik, ga maar vast. Noa rent naar de deur en racet door naar buiten. De hele klas kijkt toe hoe ze haar moeder in de armen springt. ‘Wat zielig dat ze zo zenuwachtig was, hè?’ hoor ik twee meiden zeggen. ‘Ze blijft toch gewoon dezelfde Noa?’
