Het einde van het jaar nadert, dus wordt het weer tijd voor de schoonmaakavond. Daarmee barst de jaarlijkse discussie ook weer los: moeten we als leerkrachten wel of juist niet schoonmaken?
Aan de ene kant heb je het kamp ‘schoonmaken dat hoort er gewoon bij’ van leerkrachten die het fijn vinden om de school weer fris te laten zijn en daar mogen alle (schoonmaak)middelen voor worden ingezet. Daarom stijgt er een gejuich op in dit kamp voor de schoonmaakavond om samen met ouders de school een extra beurt te geven. Aan de andere kant heb je het kamp ‘schoonmaken, dat hoeft toch niet?’ van leerkrachten die schoon genoeg hebben gekregen van al dat schoonmaken. Niet omdat ze niet van fris en schoon houden, het is meer omdat ze vinden dat dit hun taak niet is.
‘Het is meer omdat ze vinden dat dit hun taak niet is.’
Niet lang geleden hadden we daarover nog een interessante cursus TAO. Met de aankondiging van deze cursus dacht ik eerst te maken te hebben met de eeuwenoude Chinese levensfilosofie, gebaseerd op een leven in harmonie. Maar met deze TAO werd ‘Teamgerichte Arbeidsorganisatie’ bedoeld, waarin duidelijk gemaakt wordt welke taken voor de directie gelden en welke taken voor leerkrachten zijn weggelegd. Daar werd helder gesteld dat facilitaire aangelegenheden door de directie geregeld moeten worden en daar hoort dus bij een schoonmaakbedrijf regelen om de school schoon te houden. Je zou kunnen zeggen: einde verhaal en dus einde van deze column, maar nee.
‘Nee, wacht even!’ zegt kamp ‘schoonmaken dat doe je gewoon’. ‘We hebben altijd al schoongemaakt en dat blijf je dan dus gewoon doen. Je kunt de ouders op de schoonmaakavond toch niet alleen laten schoonmaken?’ En nu komt het bekende argument: ‘Je doet het toch voor de kinderen!’ Ach ja, dat is natuurlijk de laatste troef die wordt uitgespeeld. Hèt argument waarvoor elke leerkracht gevoelig is. ‘Het is voor de kinderen.’ Geen leerkracht kan daar nee tegen zeggen. Vaak een troef die aan het eind van de discussie uitgespeeld wordt. Net alsof je geen hart voor kinderen hebt als je iets anders vindt.
‘En nu komt het bekende argument: “Je doet het toch voor de kinderen!”‘
Maar ik ben de beroerdste niet, ik probeerde in plaats van leerkrachten, een aantal ouders te mobiliseren. Daarom heb ik in mijn schrijfwoede een oproep geschreven:
‘U heeft er weer lang op moeten wachten, maar eindelijk is het zover.
Donderdagavond gaan we de school weer een goede schoonmaakbeurt geven. We willen na de zomervakantie weer fris beginnen en daarom starten we met de klaslokalen en daarna de lespleinen. We kunnen dit niet zonder uw hulp!
Trouwens, schoonmaken is goed voor de calorieverbranding en helpt dus mee om uw goede voornemens (als u die nog had) te realiseren. Verder is het ook leuk om de laatste nieuwtjes mee te krijgen, want er is vast nog wel tijd om even bij te kletsen. Al kunt u maar een uurtje: alle hulp is welkom. Tussendoor zorgt de ouderraad voor wat lekkers bij de koffie. Nog een reden om te komen!’
Na deze oproep liep het storm. Alle schoonmakers pakten klas voor klas aan en was het in een mum van tijd spic en span in de school. Dus collega’s, als jullie de schoonmaakavond een boost willen geven en extra hulp van ouders willen, gebruik dan deze vrij te kopiëren oproep. Uiteindelijk heb ik zelf ook de dweil erbij gepakt en begon ik opgeruimd aan de schoonmaakavond.
Sieto van Keulen is al ruim 25 jaar met veel plezier leerkracht op een basisschool op de Veluwe. ‘Schrijven is voor mij altijd al een soort sluimerende hobby geweest. Graag neem ik jullie in mijn columns mee in de veelzijdigheid van het basisonderwijs.’
