‘Dit is tantoe moeilijk man!’ zegt hij en klapt zijn laptop dicht. Het is de derde keer dat ik met hem zit om oefenexamens te maken. Het echte examen komt eraan en hij kan wel wat extra ondersteuning gebruiken. ‘Het is echt een heel moeilijk examen,’ had zijn mentor me nog gewaarschuwd. Ik denk terug aan mijn eigen tentamenstress; weinig vertrouwen in mezelf, het overzicht snel kwijtraken. Zijn examens ooit makkelijk?
Van het onderwerp weet ik weinig: rechtskennis en wet- en regelgeving. Gelukkig hoef ik daar weinig van te weten. We focussen op de aanpak. We bekijken de vragen en bedenken samen een stappenplan. Rustig lezen, zelf een antwoord formuleren, foute antwoorden wegstrepen, bij twijfel de vraag overslaan en later terugkomen.
Toch gaan de eerste vragen steeds mis. ‘Dit is tantoe moeilijk man!’ Ik merk zelf ook dat ik onzeker word. Doe ik wel het juiste? Help ik hem echt verder, of houd ik hem alleen maar bezig? Ik denk aan de woorden van de mentor, een heel moeilijk examen. Ik weet nooit zo goed wat ik moet met dat soort waarschuwingen. Alsof het onbegonnen werk is.
‘Ik denk terug aan mijn eigen tentamenstress; weinig vertrouwen in mezelf, het overzicht snel kwijtraken. Zijn examens ooit makkelijk?’
Ik denk terug aan een collega die me er ooit op wees hoe vaak ik woorden als moeilijk, lastig en ingewikkeld gebruik. ‘Wat je vaak zegt, ga je ook zo ervaren,’ zei ze. Ze daagde me uit om andere woorden te kiezen, zoals uitdagend en zoekend. In het begin voelde dat geforceerd. Sommige dingen zíjn ook gewoon moeilijk. Maar langzaam merkte ik verschil. Niet alles werd lichter, maar het voelde een stuk minder zwaar.
‘Mag het moeilijk zijn?’ vraag ik hem. Het liefst wil hij zo snel mogelijk klaar zijn met de opleiding. Diploma en door. ‘Dat lukt niet als je je laptop dicht houdt.’ We beginnen opnieuw. Vraag voor vraag, stap voor stap. Ik zie de student steeds meer ontspannen, een kleine vreugdekreet na elke vraag die goed gaat. Na een aantal vragen lukt het ineens. Hij leest de vragen rustiger, denkt hardop. Aan het einde maken we zelfs een oefenexamen foutloos. Hij lijkt het bijna leuk te vinden. ‘Tantoe makkelijk?’ grap ik.
Op de dag van het examen zit de student in mijn hoofd. Ik stuur hem een bericht met ‘Succes en vertrouw op jezelf’. Twee uur later stuurt hij: Ik ben geslaagd, was wel even blij! Dit was dus dat ‘moeilijke’ examen.
Tantoe trots.
Alisa Lalicic werkte ruim zeven jaar als mbo-docent, waar ze lesgaf in sociale vaardigheden, burgerschap en pedagogiek. Nu werkt ze als ondersteuningsspecialist. Ze gelooft dat lesgeven niet stopt bij het klaslokaal, vaak begint het daarbuiten pas: ‘Ik geloof dat wanneer je écht mens durft te zijn, je het beste op de student kunt aansluiten.’ In haar columns neemt ze lezers met een vleugje humor en een scherpe blik mee in herkenbare momenten uit het onderwijs.
