‘En wat doe jij nu?’ vraag ik. Ik sta in een winkel als ik een oud-student tegenkom. Tussen de theedoeken en de thermobekers praten we bij. ‘Ik werk bij mijn oude stage, daar zit ik op mijn plek!’ zegt hij enthousiast. Hij had destijds graag naar het hbo gewild, zoals de rest van de klas, maar dat viel tegen. ‘Het was allemaal zo serieus. We speelden nooit spellen, zoals we bij u deden tijdens sociale vaardigheden.’ Ik glimlach. Blijkbaar zijn juist die momenten blijven hangen.
Toen ik net als docent ging werken, had ik geen idee waar ik aan begon. Wat wist ik eigenlijk van het docentschap? Een collega zei ooit: ‘Over een jaar ben je al zoveel wijzer.’ Het was een hardnekkige periode. Ik besteedde uren aan het voorbereiden van een les, die uiteindelijk mislukte omdat ik de klas niet onder controle had. Ik verloor mezelf in boosheid of trok me dingen persoonlijk aan. Het was frustrerend. Ik moest een goede docent worden, vond ik. Als ik nu aan het einde van de dag het klaslokaal sluit, laat ik de moeilijke klas figuurlijk achter me. Inmiddels vind ik andere dingen belangrijker. Controle loslaten bijvoorbeeld.
‘Een slickback, dat zou u goed staan!’
Toch merk ik het leeftijdsverschil steeds vaker. ‘U heeft écht een hele oude telefoon, mevrouw…’ bij het zien van mijn IPhone SE. ‘Een slickback, dat zou u goed staan!’ De meiden op het toilet maken TikToks. Misschien is het een verkapt compliment. Alsof ze me nog even bij hun generatie willen hebben. Ik ga in ieder geval niks slick-backen en mijn telefoon doet het nog prima. Soms vraag ik me alleen af of ik nog precies begrijp wat hen bezighoudt, hoe zij naar de wereld en naar mij kijken. Is mijn ervaring genoeg als de afstand tussen ons steeds groter wordt? Ik moet een goede docent blijven, vind ik.
‘En wat doet u nu?’ vraagt hij. ‘Ik ben aan het zoeken…’ geef ik eerlijk toe. Even ben ik geen docent van toen die spelletjes speelt, maar iemand die ook niet alles weet. Ik maakte een uitstap buiten het onderwijs, nieuwsgierig naar meer. Met afstand kon ik naar de afgelopen jaren kijken. Hoeveel ik ben gegroeid als docent en als mens. Hoe de tijden zijn veranderd. Dat keuzes ook op je 35ste kunnen tegenvallen. We staan nog steeds tussen de theedoeken en de thermobekers. Dit keer hoef ik het niet te weten.
Alisa Lalicic werkte ruim zeven jaar als mbo-docent, waar ze lesgaf in sociale vaardigheden, burgerschap en pedagogiek. Ze gelooft dat lesgeven niet stopt bij het klaslokaal, vaak begint het daarbuiten pas: ‘Ik geloof dat wanneer je écht mens durft te zijn, je het beste op de student kunt aansluiten.’ In haar columns neemt ze lezers met een vleugje humor en een scherpe blik mee in herkenbare momenten uit het onderwijs.
