Het boek rechtop op tafel. Het kind onderuitgezakt op zijn stoel. Gezicht handig verborgen achter de bladzijden, zodat de juf niet ziet dat hij eigenlijk zit te geinen met zijn buurman. Juffen zien alles, maar dat terzijde …
Gewiekst slaat hij af en toe een pagina om, soms ook drie tegelijk. Het boek in no-time uit – en dan moet er natuurlijk een nieuw exemplaar gezocht worden in de boekenkast op de gang. En dát kan wel tien minuten duren. Och jee. Leestijd alweer voorbij?
Pim, ten voeten uit. Maar ook Louis. Fien en Rivka. Het lezen lukt ze niet. Ze worden maar niet gegrepen door de wereld van het boek. Ze wiebelen, zoeken afleiding, tekenen, schrijven briefjes en gaan steevast naar de wc. Dit moet anders. Operatie Help-de-kinderen-aan-het-lezen gaat van start.
De volgende dag sleep ik een tas vol boeken mee de klas in. Ik stal ze uit op de middentafel. Bij binnenkomst komen de kinderen nieuwsgierig dichterbij. Er worden titels herkend, kaften bekeken en vragen gesteld. Ik vertel. Ik kies drie boeken uit die ik vervolgens hartgrondig promoot. ‘Wie zou dit ook willen lezen?’ Zeker zes vingers schieten de lucht in.
Zo gaan we een tijdje door. Boekpromotie. Elke dag voorlezen. Regelmatig verwonderen over feitjes in een informatief boek. Meelezen als de kinderen lezen – en dan vooral af en toe hardop lachen of geschokt reageren. Nieuwsgierig maken, boeken aansmeren, lezen, lezen, lezen.
Operatie Help-de-kinderen-aan-het-lezen
We reizen de wereld rond in leeskilometers. Met een wereldkaart erbij. We bestellen stiekem meer dan ons budget toelaat (de directeur is ook een lezer en knijpt een oogje dicht). We besluiten eens een gedicht uit te pluizen. En we lezen over een zee die door een brievenbus kwam na een les over de dijken in Nederland.
De kinderen vertellen in minispreekbeurtjes over hun favoriete boek. Ik lees spreekbeurten van dieren voor. We bladeren door prentenboeken van vroeger. En langzaam, heel langzaam, zie ik wat veranderen. Het gewiebel wordt minder. Plassen doen de kinderen weer gewoon tijdens rekenen. Er wordt om advies gevraagd (‘Juf, ik wil graag een waargebeurd verhaal over iets van geschiedenis, weet jij iets?’) en er wordt advies aangenomen (‘Ik moet er nog even in komen, maar ik denk dat het heel leuk is!’). We herkennen schrijvers, we gaan in gesprek en we stellen wachtlijsten op voor de meest gewilde boeken.
Het is weer tijd om te lezen: boek rechtop op tafel, kind onderuitgezakt op de stoel. Gezicht verborgen achter de bladzijden, maar toch ziet de juf hoe de ogen heen en weer schieten over de regels. Pim. Helemaal vertrokken in zijn boek. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Heerlijk. Laat het zo blijven.
