infobesitas: het gevaar van teveel informatie

2

Vergeet de Mexicaanse griep, er heerst onder jongeren iets nieuws: infobesitas. De term infobesitas is afgeleid van obesitas, ofwel zwaarlijvigheid. Via internet, mobiele telefoons, televisie, kranten en radio wordt er een gigantische informatie-tsunami op ons afgevuurd, met als resultaat een nieuwe ziekte.


Omdat we alles kunnen opzoeken, hoeven we niets meer uit ons hoofd te weten en kunnen we meer tijd besteden aan het consumeren van “nutteloze” informatie.
 

 

Jongeren zoeken deze informatie-overload zelf heel actief op, getuige het aantal accounts op Hyves, Facebook en andere netwerksites, de tijd die ze doorbrengen op internet en sociale netwerken, de hoeveelheid sms-jes die ze sturen, de manier waarop ze naar nieuws zoeken op internet en hoe internet is ingebed in hun dagelijks leven. Zeker met de komst van de smart phones ontstaat hier voor veel jongeren een dwangmatigheid, waarbij ze steeds alles willen volgen.

 

Zo lazen we onlangs over Rosa-Marie, die constateerde dat ze langzamerhand een informatie-junkie aan het worden is. Via blogs, Twitter en Facebook wil ze aldoor op de hoogte blijven van alles wat er gebeurt. Steeds maar weer die F5-refresh knop in drukken om te zien of er iemand nog iets nieuws/interessants heeft gepost.
Rosa-Maria: “Is het verveling? Nee, ik heb genoeg te doen. Is het oprechte interesse? Nee, ook niet. Het is de angst om dingen mis te lopen, maar ook vooral een verslaving. Ik vind dit best wel een probleem voor mezelf, mijn werk lijdt er onder.” 
  

 

De Amerikaanse publiciste Linda Stone bedacht al in 1998 een officiële term voor dit fenomeen: ‘Continuous Partial Attention’. Het fenomeen dat je continu je aandacht verdeelt tussen verschillende zaken. Volgens Stone is Continuous Partial Attention niet te verwarren met multi-tasking. Bij multi-tasking doen we dingen gelijktijdig (zoals kletsen aan de telefoon en eten) om efficiënter en productiever te zijn. 

 

Steeds een LIVE knooppunt willen zijn in het netwerk, in connectie staand met anderen, erkend worden, ertoe doen; het  zou wel eens een belangrijke trend kunnen worden onder jongeren. En de toename van smart phones onder jongeren zal infobesitas een enorme vlucht geven, omdat je niet meer afhankelijk bent van een internetverbinding, maar deze aldoor op zak kunt hebben.  

 

Linda Stone is overigens alweer bezig met het bestuderen van een nieuw fenomeen: email apnea. Veel mensen houden volgens haar hun adem in zodra ze hun mail checken en beantwoorden en verstoren zo hun ademhalingsritme…

 

© 2009 YOUNGWORKS TRENDPORT – ALLE RECHTEN VOORBEHOUDEN

 

2 REACTIES

  1. Infobesitas. Herkenbaar. Onlangs maakte ik een discussie mee van enkele Leidse studenten. Het ging er stevig aan toe. Ze konden het niet met elkaar eens worden. Het was duidelijk. Ze oefenden voor het leven, net als jonge springbokken op de grote vlakten van Kenia. Het waren intelligente jongeren. Hun argumenten waren heel logisch, maar……ze baseerden hun logica op brokken onsamenhangende informatie.. De informatie kwam overal vandaan, van Geen Stijl tot Elsevier, van internetedities van De Ware Tijd tot de New York Times.
    Een mooi voorbeeld van infobesitas.dus. De informatie was namelijk (nog) niet verwerkt tot een samenhangend geheel van kennisnetwerken. Dit gebeurt in het Korte Termijn Geheugen (KTG) dat ook wel Werkgeheugen (WG) wordt genoemd in samenwerking met het Lange Termijn Gehuegen. Het KTG werkt onder de 7 + en 7- theorie. Een mens kan namelijk maar 5 – 9 brokjes informatie tegelijk vasthouden gedurende zo’n 15 seconden. De kennis vervliegt dus snel als we de moeite niet nemen het Lange Termijn Geheugen (LTG) in te schakelen. Wat kunnen wij in het onderwijs doen om leerlingen te leren hun LTG wel in te schakelen? Wij kunnen leerlingen leren stil te staan bij nieuwe informatie. We doen dat door informatie uit ons Lange Termijn Geheugen te halen en deze te confronteren met de nieuwe informatie. Het KTG wordt dan WG. Als we de nieuwe informatie accepteren verandert ons neurale kennisnetwerk. De nieuwe kennis komt dan in het LTG. Onze kennis is gegroeid.
    Daarom adviseer ik leraren aan het einde van de les steeds de evalueren en te reflecteren, zodat onze leerlingen dit ook gaan doen in het dagelijkse leven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here