‘Ik vind echt dat ze in therapie moet …’ Het is middagpauze en een aantal collega’s zitten aan tafel te lunchen. Het gesprek gaat over een student met – schijnbaar – serieuze problemen. Zoiets vang ik op. Ik schuif aan dezelfde tafel en haal mijn boterhammen met kaas uit de folie.
Tijdens de lunch gaat het vaak over studenten. Over ongenoegen, gedrag, misdragingen. Een pauze kan een moment zijn om even te ventileren, te relativeren of gewoon om gehoord te worden. Al voelt het soms als een verkapte studentbespreking. Weliswaar zónder structuur en voorzitter. Vaak ga ik meer uitgeblust mijn pauze uit dan dat ik ’m in kwam.
Ik bekijk het potje crispy chili oil dat op tafel staat en luister intussen naar het gesprek. Steeds meer collega’s zijn zich ermee gaan bemoeien. De student in kwestie heeft een jaar geleden haar moeder verloren. Haar cijfers zijn prima, op stage gaat het goed. Bij sommige vakken zou ze wat actiever mogen zijn. Maar over haar moeder heeft ze het nooit.
‘Alsof een probleem pas serieus genomen wordt wanneer er iets mee gedaan kan worden.’
‘Ze heeft geen hulp gehad!’ Ik hoor betrokkenheid. Bezorgdheid. En iets wat ik vaker hoor aan de lunchtafel of in een vergadering: de behoefte om iets op te lossen. We hebben voor bijna alles een oplossing. Een coach. Een traject. Een doorverwijzing. Een zorgteam. ‘Heeft iemand weleens gevraagd hoe het écht met haar is? Wanneer ze haar moeder het meeste mist bijvoorbeeld?’ vraag ik en zet het potje crispy chili oil terug op tafel. Er valt een stilte. ‘Vindt ze zelf dat ze in therapie moet?’ Die vraag is nog niet aan de student gesteld.
Ik denk aan hoe snel we soms van een zorgelijk signaal naar een oplossing gaan. Alsof een probleem pas serieus genomen wordt wanneer er iets mee gedaan kan worden. Alsof hulp altijd beter is dan niets doen. Misschien hoeft er in het geval van deze student niet meteen iets opgelost te worden. Misschien is het genoeg om te zeggen: vertel eens. Vertel eens hoe het vandaag met je is. Vertel eens over je moeder. Of juist niet.
Pittige en luchtige gespreksonderwerpen kunnen prima aan één tafel. Dus ik vraag aan de collega naast me: ‘Kan die crispy chili oil eigenlijk ook op een boterham met kaas?’ Dat kan gewoon.
Alisa Lalicic werkte ruim zeven jaar als mbo-docent, waar ze lesgaf in sociale vaardigheden, burgerschap en pedagogiek. Nu werkt ze als ondersteuningsspecialist. Ze gelooft dat lesgeven niet stopt bij het klaslokaal, vaak begint het daarbuiten pas: ‘Ik geloof dat wanneer je écht mens durft te zijn, je het beste op de student kunt aansluiten.’ In haar columns neemt ze lezers met een vleugje humor en een scherpe blik mee in herkenbare momenten uit het onderwijs.
