Column

Juf Astrid heeft een juffenzus.

Zo pendel ik zeven weken lang met mijn retro-bingokoffertje op en neer tussen groep 3 en groep 4, waar dagelijks de bingostrijd losbarst en waar dagelijks de leerlingen spelenderwijs leren rekenen.

'Ja, zeg ik dan maar, 'waarom werk jij dan niet in het onderwijs?'

Je bent de leerlingen die ik nooit meer vergeet...

Julia is verliefd. Stapelverliefd. Op Bob, uit groep 5. Wel twee hele groepen hoger.

In de middag had ik al dertien ouders gebeld met de vraag of ze alsjeblieft hun spugende, poepende of ijlende kind konden komen ophalen.

Er wordt heel wat gewiebeld, geduwd en getrokken, met als gevolg complete horrorscenario's in de klas.

De sensatie verspreidt zich als een olievlek over het plein. ‘Misschien wordt ze wel heel ziek!’

Mochten we een Musical Award ontvangen, dan draag ik deze op aan alle leerkrachten.

Of ik wil invullen welk Disneykarakter mijn BFF zou kunnen zijn... Wat moeten zesjarigen met al die informatie?

De kinderen blijven liever op hun kamers – vol verborgen snoep, Donald Ducks en zaklampendisco’s.

Hulpeloos kijk ik naar de juf, die van achter haar nakijkwerk een krachteloos dreigement fluistert...