We zijn op schoolreisje: met de bus naar de dierentuin! Geweldig najaarsweer, geslenter, verwondering, geschreeuw, eindeloos gespeel. Voor ons leerkrachten is het hard werken: in de bus kotst Yasmeen nog voor we op de snelweg rijden haar hele ontbijt over haar buurjongen. Als we in het dierenpark zijn komt een begeleidende ouder in paniek naar me toe: ze is twee kinderen kwijtgeraakt. Deze vind ik terug in het zee aquarium, waar ze zich vergapen aan de haaien. Chaia valt van de schommel en heeft een fikse hoofdwond. Jared en Dave moet ik uit elkaar halen als ze even geen woorden hebben voor hun tegengestelde belangen. Het oog van Dave lijkt steeds blauwer te worden. Voor deze mannen is het lastig om te gaan met deze vrije situatie. Ze hebben sorry gezegd tegen elkaar, maar het is een pseudo vrede. De jongens zijn nog steeds boos op elkaar.
‘Ze hebben sorry gezegd tegen elkaar, maar het is een pseudo vrede. Ze zijn nog steeds boos op elkaar.’
Vlak voor we terug moeten wil Jared de wolven nog zien. Die hebben we tijdens onze tocht langs de dieren gemist. De overige kinderen blijven achter op een levensgroot springkussen en ik ga met Jared op weg naar de wolven. We moeten snel zijn, de bus gaat zo vertrekken. We haasten ons langs vele bijzondere dieren, alsof we één minuut gratis mogen winkelen.
Jared doet verslag van alles. ‘Kijk meester, de flamingo’s! En daar is het slangenverblijf. En die adelaar, weet je dat die wel twee meter breed is als hij zijn vleugels uitslaat? Die olifant komt alleen in Afrika voor!’ Ik verbaas me over zijn kennis. In de klas is zijn concentratieboog kort, schiet hij soms alle kanten op en kan hij zijn klasgenoten flink storen. Ik heb er vaak mijn handen vol aan om hem positief op koers te houden.
Bij het beren-wolvenbos kijken we ademloos naar de twee indrukwekkende diersoorten die naast elkaar leven. De ranke, gespierde wolven met hun felle ogen en spitse snuiten. De logge beren met hun bruine vacht en hun imposante wiegende lijven. Een wolf rent langs een tunneltje, waar net een beer uit tevoorschijn komt. Ze schrikken allebei. Even staan ze stil. Plotseling maakt de beer een onhandige vechtbeweging. De wolf doet een stap terug en gromt. Vervolgens gaan ze allebei een andere kant op.
Jared en ik lachen om deze rare ontmoeting. ‘Dit heb ik ook wel eens met Dave’, zegt hij. ‘Dan schrikken we van elkaar en gaan we bijna vechten. Maar daarna gaan we toch weg.’
‘Ik verbaas me over zijn kennis. In de klas is zijn concentratieboog kort, schiet hij soms alle kanten op en kan hij zijn klasgenoten flink storen.’
Ik ben verbaasd en denk aan hun recente gevecht. ‘En wie ben jij dan? De wolf of de beer?’
‘Soms de wolf en soms de beer.’
In de bus terug zit mijn collega naast Dave en ik naast Jared. Zodat we zeker weten dat het goed gaat, zeker na dat stevige conflict van vandaag.
‘Meester, mag ik naast Dave zitten?’ vraagt Jared.
‘Denk je dat het goed gaat?’
Hij knikt.
‘Vind jij dat ook goed?’ vraag ik aan Dave. Ook hij bevestigt het. Mijn collega komt naast me zitten en Jared neemt plaats naast Dave, op de stoelen voor ons.
Zo zitten de beer en de wolf de hele terugreis naast elkaar, tevreden zwijgend.
Jochem Bosselaar is zij-ingestroomde leerkracht in het basisonderwijs. Vanuit zijn ervaring voor de klas, kunstdocent en cultuurcoördinator schrijft hij columns over de veelzijdige onderwijswereld die hem dagelijks blijft verwonderen.
