Aan wie ligt het nu eigenlijk? Gebrek aan motivatie als excuus

0

Motivatie is een veelomvattend begrip. De afgelopen maanden zijn een groot aantal invalshoeken op dit onderwerp voorbij gekomen op deze site, van het bekende hondje van Pavlov tot cijfers geven. Motivatie kan uit jezelf komen of uit de omgeving. En wat is de link met zelfbeeld? Of emoties en overtuigingen? We eindigden vorige week met de motieven van leerlingen. Maar daarmee zijn we er nog niet. De komende weken komt de motivatie van docenten aan de orde. De reeks wordt afgesloten met de theorie over flow. Als intermezzo geeft Inez Groen haar mening over het onderwerp motivatie. Inez Groen is zelfstandig adviseur op het gebied van jeugd. Samen met Jeroen Boschma schreef ze het boek Generatie Einstein: slimmer, sneller en socialer. Ze spreekt regelmatig met jongeren over allerlei onderwerpen, maar vooral over school. 

 

Ik hoor erg vaak: “Leerlingen van nu zijn niet meer gemotiveerd.” Als je er vanuit gaat dat motivatie een ander woord is voor de wens om vooruit te komen, iets te leren, iets van je leven te willen maken, dan kom ik echter alleen maar gemotiveerde leerlingen tegen. Leerlingen die graag willen, die goed les willen hebben, die graag naar school gaan, maar die dan ook echt iets willen doen en echt iets willen leren. En scholen maken het ze vaak niet gemakkelijk.

 

Zo sprak ik laatst met leerlingen die vertelden dat de sfeer bij hen op school erg slecht was: de school zat in de problemen, had een slecht rapport van de Inspectie gekregen en moest zelfs de vwo- licentie inleveren. Er was een groot lerarentekort, een aantal leraren zat ziek thuis, een aantal had een baan ergens anders genomen. Van sommige vakken hadden de leerlingen  al maanden geen les meer gehad, weer drie andere vakken werden gegeven door een en dezelfde leraar. Stress, paniek maar ook gelatenheid was het gevolg en motivatie was ver te zoeken.

 

Deze leerlingen voelden zich in de steek gelaten door de school, maar met name door de leraren die waren vertrokken: die hadden voor zichzelf gekozen en niet voor hen. Hadden die leraren niet kunnen bedenken dat halverwege het jaar vertrekken betekent dat een aantal klassen zo gaan achterlopen dat ze misschien het examen  niet gaan halen? Deze vraag stelden deze leerlingen hardop aan elkaar. Ze konden maar niet begrijpen dat het de school zo weinig kon schelen wat er met hen gebeurde. Hun klachten hierover werden niet serieus genomen. Ze hadden er weinig zin meer in.

 

Toch hadden ze allemaal ideëen voor oplossingen; zo stelde een van hen voor om hun klas samen te voegen met die van een andere school uit de omgeving en zo een leraar te delen. Misschien praktisch niet haalbaar, maar wel een leuk idee dat zeker het onderzoeken waard geweest zou zijn.

 

Deze leerlingen hadden totaal geen motivatieprobleem, ze wilden juist erg graag. Maar omdat ze niets konden doen aan hun omstandigheden, aan de sfeer, aan het gebrek aan leraren, konden ze ook nergens met die motivatie heen. Een oplossing in dit geval zou zijn geweest met deze leerlingen open en eerlijk de situatie op school te bespreken en ze te betrekken bij het bedenken van oplossingen. Met zijn allen de school redden en weer leuk maken voor iedereen, is beter dan afwachten tot er iets bedacht en geregeld en opgelegd wordt van bovenaf. Wat dat betreft zijn leerlingen net mensen: als je ze behandelt met respect en ze serieus neemt, dan betaalt zich dat altijd terug in betrokkenheid, enthousiasme en bevlogenheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here