Wie heeft het als leerkracht niet meegemaakt? Je doet ergens boodschappen of bent lekker aan het winkelen en je komt een kind uit de klas of van school tegen…
Prachtig om te zien hoe ze zich dan kunnen verbazen over het feit dat juffen en meesters dus niet op school wonen, maar ‘gewoon’ mensen zijn zoals zijzelf en hun papa en mama, een eigen huis hebben, slapen, eten, enzovoort.
Ik sta inmiddels zo’n zeventien jaar voor de klas, maar nog altijd weten de kinderen mij te verrassen. Zo merkte ik onlangs dat er kinderen zijn die denken dat de juffen, net als zijzelf, afspreken ná school. Tja… misschien heb ik dat zelf ook wel een beetje in de hand gewerkt door, als ik een afspraak heb met mijn stagiaire of mijn duo, te zeggen: ‘Wat leuk dat je met Thomas hebt afgesproken, ik heb ook afgesproken, maar dan met juf M. We gaan alleen niet spelen, maar we gaan praten over wat we volgende week allemaal gaan doen.’ Dan wordt er even gek gekeken en vervolgens samen smakelijk gelachen.
Deze middag gaat het verder: we hebben net een gezellig creatief uur achter de rug met alle kleutergroepen en zijn daarna heerlijk buiten gaan spelen met z’n allen. Tien minuten voor het naar huis gaan, brengen we samen de speelmaterialen terug de schuur in en verzamelen we om naar binnen te gaan en onze tassen te pakken.
Opeens komt er een jongetje naar me toe en zegt: ‘Juf, wil je met mij afspreken? Ik wil echt zó graag met jou afspreken, juffrouw.’ Van zijn mama mag het, dat weet hij zeker.
*smeltmomentje*
Helaas voor hem (en voor de juf), heeft de juf al andere afspraken staan, waaronder een gesprek met haar stagiaire en een andere collega.
