Daar sta ik, boven aan de trap van het vliegtuig op het vliegveld van Suriname. Een deken van tropische warmte grijpt mij. Het voelt alsof de warmte mij omhelst als een knuffel.
Een knuffel die je je kinderen geeft als je trots op ze bent. Een echte warme brasa van de tante die haar rijk gevulde boezem tegen je aandrukt en je een heerlijke smakkerd geeft: Ik heb je gemist, schatje, dat was lang geleden. Dit is mijn geliefde moederland, dat ik 43 jaar geleden als klein jongetje verliet.
Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik één jaar oud was, ik ben dus niet met mijn vader opgegroeid. Toen ik de eerste keer naar Suriname terugkeerde, was ik elf en ontmoette ik hem. We waren slechts twee dagen samen, maar de leegte die ik als kind ervoer door geen biologische vader om me heen te hebben, vulde zich in één klap met liefde. Liefde vóór hem en liefde ván hem. Geven is krijgen …
Tijdens dat bezoek zag ik de grillige sporen van armoede in het land, de dagelijkse strijd die sommige mensen moeten voeren om in hun levensbehoeften te kunnen voorzien. Maar ik zag ook de andere kant, de schoonheid van het binnenland, de dieren en vooral de mensen. Zij straalden en waren met liefde en passie hun werk aan het doen. Geven is krijgen! Ik beloofde mezelf dat ik – later als ik groot zou zijn – iets terug zou doen, onbaatzuchtig, voor mijn moederland.
Geven is krijgen
Het was 1 juli 2021 en ik presenteerde het Ketikoti-event in Amsterdam. Marjolein Moorman, wethouder van onderwijs van de stad, sprak op het podium over het gebrek aan diversiteit in lesmateriaal, zo was gebleken uit onderzoek. Zij daagde alle makers van lesmateriaal uit om hierover na te denken. Voor ik er erg in had, hoorde ik mezelf zeggen: ‘Oké, als dat er niet is, dan ga ik dat maken.’ Ik schudde haar de hand: ‘Maar als ik steun nodig heb, kom ik bij je terug.’ ‘Deal!’ antwoordde Marjolein. En zo werd ik initiatiefnemer van onderwijs rond Anansi, een eeuwenoude, mythische spin uit West-Afrikaanse en Caribische volksverhalen.
En nu ben ik weer terug in mijn moederland. Hier worden de lessen met Anansi dit schooljaar in het curriculum ingevoerd. Alle basisscholen in Suriname gaan het gebruiken, van Paramaribo tot diep in het binnenland: dat zijn 40.000 kinderen! De vergeten Anansi is weer terug. Dat maakt mij trots. Geven is krijgen …
En dit is ook waar jullie werk om draait. Iedere dag weer geven, geven aan de kinderen, geven aan de ouders en het grotere maatschappelijke doel dienen. Want wat jullie iedere dag geven, krijgen wij terug als maatschappij.
