Eén keer per week moeten we er met z’n allen aan geloven. En bij voorkeur op de vrijdag, want dat is er de uitgelezen dag voor. Als de meeste collega’s rond 12.15 uur de personeelskamer binnengedruppeld zijn en aan hun soepje, belegde broodje of salade zitten, zwelt het geroezemoes aan. ‘Het zure uur’ is begonnen.
De ene collega heeft het helemaal gehad met de laptops. Ze deden weer eens niet waarvoor ze zijn aangeschaft. Een andere collega uit groep 7 moppert over dat meisje dat de hele ochtend overal commentaar op had. De volgende knarsetandt over een methode die vier verschillende soorten breuken aan wil bieden binnen één les. En een vierde collega heeft, na eerst kinderen gewaarschuwd te hebben niet te morsen, zelf een grote mok koffie over een handleiding gegooid. Tot slot hebben ze bij de kleuters verschoningen en dweilen nodig gehad die ochtend… En terwijl de tweede zijn verhaal doet, wordt er al volop gereageerd door de anderen. Onze methode heeft effect: eerst ‘meezeuren’ en daarna een relativerende grap. Waarna we allemaal ontzettend moeten lachen. Vooral om onszelf.
Want waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. En wordt gebaald. En wordt gefrustreerd gereageerd als het proces of resultaat tegenvalt. Daarom mogen we een half uur in de week bij elkaar ons verhaal doen om even af te reageren. Wij hebben daar baat bij. Na zo’n ‘zuur uur’ kunnen we er weer fris en fruitig tegenaan. En dit beschrijft slechts een half uur in de week. Dus wat doen we in al die andere uren dat we aan het werk zijn? Kijken en luisteren naar de kinderen en met veel plezier lesgeven. Overleggen, vergaderen en registreren ten bate van al die kinderen waar we zorg voor dragen. Kortom: genieten van ons geweldige beroep. Toch jammer dat ik dit jaar niet op vrijdag werk…
