Wat had ik dan verwacht? Ik weet het niet, maar in ieder geval niet dat de tien minuten zo snel voorbij zouden zijn. En ik had ook niet verwacht dat dit het meest nietszeggende gesprek ooit zou worden. Dit was mijn eerste oudergesprek als ouder. Als ouder die zelf ook juf is.
De juf werkte zich punt voor punt door een enorme stapel papierwerk, toetsen en registratieformulieren heen. ‘Niks bijzonders,’ mompelt ze steeds, ‘nee ook niks bijzonders, nee, ook niks bijzonders…’
Mijn dochter praat graag en veel, pakt weleens speelgoed af, geeft het soms ook terug (meestal niet), snoept graag, drinkt slecht en zingt het liefst de hele dag (zelfverzonnen) liedjes. Ze speelt graag met poppetjes en dieren. Ze verzint hele verhalen over de leeuw en de tijger, maar ’s avonds is ze bang voor dezelfde dieren. Regelmatig komt ze haar bed uit en moet mijn man of ik haar troosten. Ook plast ze af en toe nog in bed.
Ik ging met gemengde gevoelens naar school. Hoe zou het zijn? Wat zou de juf over haar zeggen? Zou ze op school ook zoveel praten en zingen? Zou ze hier ook weleens speelgoed afpakken? Zouden we dezelfde inzichten delen? Wij, als juffen onder elkaar? Maar ik hoopte eigenlijk ook op iets anders, op nieuwe inzichten. Misschien is er wel een eigenschap die ik nog niet in haar heb ontdekt, misschien is ze wel heel erg goed in iets, echt buitengewoon getalenteerd, en dat heeft ze dan natuurlijk van mij en dan…
Maar nee, ze stak nergens bovenuit, ook nergens onderuit, nee gewoon, nou ja, niks bijzonders…
De juf kijkt me aan en zegt: ‘Nou, prima toch, niks bijzonders! Heb je nog vragen?’ Ja, natuurlijk heb ik die! Wel duizend! Is ze gelukkig? Is ze blij? Zingt ze weleens op school? Speelt ze met andere kinderen? En wat doen ze dan voor spelletjes? En is ze dan de leider of de volger? Puzzelt ze weleens? (Thuis nooit!) Kiest ze altijd dezelfde hoek of steeds iets anders? En wat zijn jullie regels daarover? Luistert ze eigenlijk wel goed of moet je altijd alles herhalen? (Thuis wel!) En heb je wel gezien hoe mooi ze eigenlijk is? Die ogen! Die krullen! Dat rode haar!
De juf kijkt mij dwingend aan en herhaalt: ‘Nog vragen?’ ‘Eh… welke liedjes zingen jullie eigenlijk?’ De juf antwoordt opgewekt dat ze me de liedlijst zal mailen. Bij de deur vat ze het gesprek nog even samen: ‘Eigenlijk dus niks bijzonders…’
Ik knik en ik loop weg.
