Gastcolumn – Drie keer vier

’s Morgens vroeg, nog voor de bel, komt de moeder van Ben binnenlopen. ‘Sorry dat ik je zo vroeg al stoor juf, maar kunnen we vanmiddag misschien even overleggen? Ik bespeur iets in haar ogen en besluit dat mijn collega’s me vanmiddag wel even kunnen missen bij de vergadering.

Als de kinderen naar huis gaan, staat de moeder van Ben, zoals afgesproken, voor de deur. Ik neem haar mee naar het lokaal en zodra de deur dicht is, barst ze los. ‘Ik weet echt niet meer wat ik moet doen met rekenen hoor! We oefenen die tafels elke dag, tijdens het eten, voor het naar bed gaan, tijdens het aankleden, maar het gaat er maar niet in! Ik ben bang dat mijn zoon last heeft van dyscalculie!’

Ik zie de frustratie in moeders ogen. Ik weet ook dat ze altijd alles doet om haar zoon te helpen en in mijn hoofd zie ik haar al gefrustreerd tafels opdreunen, zonder resultaat. We spreken af dat ik de volgende dag eerst eens met Ben ga zitten, om te kijken of ik erachter kan komen waarom het niet lukt met de tafels. Ook spreken we af dat ze even stopt met oefenen thuis.

Tijdens de rekenles zet ik de leerlingen aan het werk en vraag Ben even aan mijn tafel te komen zitten. ‘Ben, we gaan even samen aan de keersommen werken’. Ben draait met zijn ogen en legt zijn hoofd op tafel. ‘Niet weer hè… Hij heeft er duidelijk geen zin in. Ik negeer zijn opmerking even en pak er een bak met blokjes bij. Ik weet dat hij van bouwen houdt. ‘Zeg Ben, wat nou als we keersommen oefenen met blokken?’ Voorzichtig aan zie ik een klein sprankje interesse. ‘Zou jij voor mij eens 3 keer 4 neer kunnen leggen met die blokken?’

Ben denkt zichtbaar na. Ik besluit hem even de ruimte te geven en doe een servicerondje door de klas. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat hij opeens blokjes pakt en die begint neer te leggen. Als ik weer bij hem kom, zit hij glunderend aan tafel. ‘Het is me gelukt, hoor juf!’ Ik ben zelf even in de war. Waar kijk ik nu precies naar? Ik kan niet zeggen dat hij ongelijk heeft, maar wat ik graag wilde zien, ligt er duidelijk niet. Ben heeft 3 keer 4 neergelegd. En dan bedoel ik niet drie groepjes van vier. Hij heeft de blokjes in de vorm van een 3 neergelegd, in de vorm van een keerteken én in de vorm van een vier!

Ik moet het even verwerken, maar daarna geef ik hem een compliment. Omdat hij zo goed heeft nagedacht, omdat hij antwoord heeft gegeven op mijn vraag en omdat hij heeft doorgezet. Maar ik weet ook wat we moeten doen. Terug naar het begrip.

Drie weken later, ’s morgens vroeg, nog voor de bel, komt de moeder van Ben weer binnenlopen. In plaats van wanhoop zie ik nu een trotse, blije ouder.  ‘Sorry dat ik je zo vroeg al stoor, juf, maar ik wilde je toch even laten weten dat het gelukt is, hoor! Ik denk dat Ben klaar is voor zijn tafeldiploma!’

Is die dyscalculie toch mooi binnen drie weken verdwenen.