Soms moet je gewoon eens even stilstaan. Bijvoorbeeld als je leerlingen keihard aan het werk zijn. Sta stil, stop en kijk naar ze. Geniet van het moment en realiseer je dat je een bijzonder beroep hebt. Geef jezelf een schouderklop en ga maar weer door met datgene waarmee je bezig was. Of sta eens stil tijdens je pleinwacht. Kijk alleen. Krioelende kinderen, een generatie wiens beroep in de toekomst misschien nog gaat ontstaan. Nu mogen ze nog rennen, tikkertje spelen, voetballen of hun ruzies uitvechten met handen en voeten.
Of kijk tijdens een vergadering eens naar je collega’s. Allemaal leerkrachten die hebben gekozen voor een vak waar weinig erkenning voor is, waar ze niet rijk van worden en van wie veel persoonlijke inzet gevraagd wordt. De een doet dat met meer hartstocht dan de ander, maar allemaal hebben ze hun hart aan het onderwijs gegeven.
Sta ook eens stil als je een cursus hebt met collega’s, een studiedag of een congres. Je zit tussen mensen die kinderen vooruit willen helpen, ervoor willen zorgen dat ze kunnen groeien, dat ze een stevige basis hebben voor de toekomst.
Je bent als leerkracht onderdeel van een collectief dat de toekomst inkijkt. We zullen niet weten hoe de kinderen zijn als volwassenen, maar we kunnen ze wel proberen positiviteit en nieuwsgierigheid mee te geven. Zij hebben een ander toekomstbeeld dan wij hadden, met alle klimaatproblematiek en complexe wereldpolitiek.
Het is natuurlijk makkelijker om niet stil te staan. Want van stilstaan ga je nadenken. En van nadenken ga je je soms zorgen maken. Houd ik het vol? Geef ik alle kinderen wel wat ze nodig hebben? Doe ik het wel goed? Maar juist dan moet je jezelf even tot de orde roepen en je realiseren dat jij als leerkracht van groot nut bent, juist met het oog op de toekomst. Ontwikkel jezelf, kijk, luister en sta af en toe stil. Daar hebben de kinderen zoveel baat bij. Ik vind in ieder geval dat wij samen heel trots mogen zijn. Op wie we zijn en wat we doen.
Ik heb bijna tien jaar onderwijslol en -leed met jullie mogen delen. Dit was de laatste keer. Ik sta stil. Heel eventjes maar. Want onderwijs zit ook in mijn hart.
