Tijdens de eerste lentedagen blikt meester Sieto blikt terug op de winter en op een voorval dat zo’n 20 jaar geleden indruk op hem maakte.
‘Jongens en meisjes, we gaan naar buiten: we gaan sneeuwpoppen maken.’ Er steeg een gejuich op. Want sneeuw lag er! Overal: op het plein, op het veldje en op de weg daarnaar toe. Wel 10 centimeter van die heerlijke plaksneeuw. Wat was het mooi om te zien dat de kinderen sneeuwballen rolden en samenwerkten om sneeuwpoppen te maken. Zo ontstonden poppen, in sommige groepjes wel drie naast elkaar. Ze gingen mij in lengte voorbij. De knopen, die mijn altijd meedenkende onderwijsassistente had geritseld, maakten de pop compleet met big smile. Er was zelfs een sneeuwpop met een hondenkop. Hier vormden zich de beeldhouwers in de dop.
Zoals aan alles een einde komt, kwam er ook een eind aan deze koude, maar creatieve middag. We moesten terug naar school, want daar stonden de vaders en moeders al te wachten. En toen zag ik die ene vader verder op staan, wachtend op zijn dochter uit groep 1. Ik had hem als kind in de klas gehad en altijd als het sneeuwt, moet ik aan hem denken.
‘Onbedoeld gooide ik een sneeuwbal precies in zijn gezicht’
Ik was nog maar net begonnen met mijn carrière als leerkracht toen er op een dag ook veel sneeuw was gevallen. We gingen sneeuwballen gooien. Hoe leuk was dat?! ‘Aah meester, doe ook mee!’ zeiden de kinderen. Ik aarzelde … ‘Vooruit dan maar!’ Jong en onbezonnen deed ik mee. En hoe! Het kind dat daar ergens diep verborgen zat, kwam in me boven en ik gooide fanatiek mee. Onbedoeld gooide ik een sneeuwbal precies in zijn gezicht; dat deed pijn! Ai, ai, daar ging mijn reputatie waarvan ik nog nauwelijks de kans had die op te bouwen. Snel ging ik met de jongen naar binnen en verleende eerst hulp. Gelukkig viel het mee, maar ik baalde wel.
En nu zag ik hem weer staan, inmiddels een dertiger en breedgeschouderd. Het type sportschool. Oei, als ik zijn dochter later nog onder mijn hoede krijg, hoop ik dat ik geen mot met haar vader krijg. Hij zag mij ook en riep: ‘Hee meester, leuk hè, die sneeuw?’ Tuurlijk wist ik wel wat hij bedoelde, ook na 20 jaar. ‘Sneeuw? Huh, o ja!’ Ik keek om me heen en probeerde onnozel de schijn op te houden door te doen alsof het er niet lag.
Meestal zeggen kinderen: ‘Ik pak jou terug!’ Vaak nog diezelfde middag. Soms zeg ik daarom bij het uitpraten van een ruzie: ‘En we gaan niks lopen terugpakken, begrepen?’ Maar nu bij die vader, dacht ik de terugpakkans voor mezelf tot een minimum te kunnen beperken door razendsnel om te denken. Ik liep op hem af: ‘Jij moet mij nog een keer terugpakken, toch?’
‘En we gaan niks lopen terugpakken, begrepen?’
‘Ach nee, meester,’ schudde hij geruststellend zijn hoofd, ‘dat voorval is al lang verjaard.’ Mijn hart maakte een sprongetje van opluchting. ‘Aan die mogelijkheid had ik nog niet gedacht, bedankt.’ We moesten lachen.
Achteraf heeft deze bedenkelijke reputatie van sneeuwbalgooiende meester overigens nog in mijn voordeel gewerkt. Het gaf me de weken daarna enigszins aanzien in een klas waar het gehalte testosteron hoger dan gemiddeld was. Die winter heerste er een aangename rust in de klas. Een rust die ik als beginnend leerkracht nog niet eerder had ervaren. Op het moment dat ik de verwarmde klas binnen kwam, werd het tot mijn verbazing vrij snel stil. Het leek wel alsof de kinderen zaten te wachten op een sneeuwbal uit onverwachte hoek.
Sieto van Keulen is al ruim 25 jaar met veel plezier leerkracht op een basisschool op de Veluwe. ‘Schrijven is voor mij altijd al een soort sluimerende hobby geweest. Graag neem ik jullie in mijn columns mee in de veelzijdigheid van het basisonderwijs.’
