Op de eerste schooldag komt Sam te laat binnen. Hij was verdwaald in het grote gebouw. ‘Geeft niet,’ stel ik hem gerust. Het valt op dat Sam zich graag van zijn beste kant wil laten zien. ‘Ik maak wel een klassenapp aan!’ belooft hij. Sam doet het graag goed.
Later gaat het bij de aardrijkskundeles een keer mis, als Sam de opdracht niet begrijpt. ‘Hij gooide zijn muis door het lokaal!’ vertellen klasgenoten me achteraf. ‘Dat is niet zo handig,’ concludeer ik, maar Sam zelf weet niet precies meer wat is er gebeurd.
Zo vinden er nog een aantal voorvallen plaats waarbij Sam zijn boosheid niet onder controle heeft. De frustraties bij klasgenoten groeien en het wordt steeds moeilijker voor Sam om een fijne plek in de groep te houden. Bij toetsweken loopt de spanning nog meer op; hij vlucht letterlijk naar huis. ‘Ik moet dan gewoon fietsen,’ vertelt hij me later en voor het eerst zie ik zijn verdriet.
‘Ik moet dan gewoon fietsen,’ vertelt hij me en voor het eerst zie ik zijn verdriet.
Als schoolreisje gaan we met de hele klas naar De Efteling. ‘Maandag tijdens het mentoruur graag €16 gepast mee!’ geef ik de klas als opdracht. Op maandagochtend, nog voor het eerste lesuur, staat Sam nerveus voor mijn lokaal te dralen. ‘Ik heb alleen een briefje van €20…’ zegt hij paniekerig. Ik leg uit dat het wel goed komt, dat er vast iemand in de klas is die wisselgeld heeft. Een paar uur later, tijdens het mentoruur komt Sam te laat binnen. ‘Ik moest naar de Subway een broodje kopen zodat ik wisselgeld had.’ Hij had de hele ochtend op hele kolen gezeten.
Sam is een kei in rekenen. Hij moet en zal voor iedere toets een 10 halen. En dat lukt, want Sam is een slimme jongen. Maar de opleiding vraagt meer dan alleen tienen voor rekenen. Het gaat ook om samenwerking, omgaan met druk en kunnen reflecteren op het eigen handelen.
‘Sam is een enthousiaste jongen. Het voelt soms alleen alsof ik er een leerling bij heb…’ stamelt ze.
Op stage daarentegen is Sam in zijn element: de kinderen zijn dol op hem. Dat is ook de reden waarom hij voor de opleiding onderwijsassistent heeft gekozen: Op de basisschool had hij een aardige meester en Sam wil net als deze meester worden. Als ik op stagebezoek bij hem ga, vraag ik de juf hoe het gaat. Ze zoekt naar woorden. ‘Sam is een enthousiaste jongen. Het voelt soms alleen alsof ik er een leerling bij heb…’ stamelt ze.
Het hele jaar door voerden we gesprekken met Sam, zijn ouders en school. Steeds weer delen we onze zorgen. Steeds weer zien we Sams droom een beetje meer vervagen. ‘Dit is zijn droom,’ zeggen zijn ouders. Het is pijnlijk om de spiegel voor te houden, maar het is de enige manier om Sam te helpen. En zo valt vlak voor het einde van het schooljaar het besluit. ‘Dit gaat zo niet langer,’ geven ook zijn ouders toe. Voor het eerst zie ik een beetje opluchting bij Sam. ‘Want ook jij verdient een juiste plek,’ vinden we.
Sam verdween – zoals veel studenten – na het eerste leerjaar van de opleiding. En zeker rond deze tijd van het jaar, vraag ik me nog regelmatig af of Sam ondertussen zijn plekje heeft gevonden.
Alisa Lalicic is docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Na een wereldreis van twee jaar was Alisa klaar om aan het werk te gaan. Met pedagogiek als achtergrond en de ervaringen van haar reis zijn de vakken burgerschap en sociale vaardigheden haar op het lijf geschreven. Binnen het MBO daagt ze studenten uit om zelf kritisch na te denken over de wereld. Haar columns zijn een manier om persoonlijke onderwijsavonturen te delen: ‘Want dan ben je nooit alleen.’
